Je kent het gevoel wel. Je komt terug van een inspirerende trainingsdag. Je hoofd zit vol nieuwe modellen en je hebt geoefend met cases. Maar dan is het maandagochtend. Je opent je laptop, de eerste drie spoedjes vliegen om je oren en voor je het weet, werk je weer precies zoals je dat vorige week ook deed.
Het is de harde realiteit van professionele ontwikkeling: een training is niet het eindstation, maar het startschot. De echte transformatie vindt niet plaats in de trainingsruimte, maar in de weerbarstige praktijk van je eigen werkdag. Bij Next Ground Academy baseren we deze visie op beproefde leermodellen die verklaren waarom ‘weten’ nog lang geen ‘doen’ is.
De brug over de kloof: De visie van Karin de Galan
Karin de Galan, expert op het gebied van trainingstransfer, beschrijft een cruciaal punt: het verschil tussen de trainingsruimte en de werkplek. In een training is de omgeving veilig en de opdracht helder. De Galan stelt dat veel leerprocessen stoppen bij het begrijpen van de theorie. Je snapt de logica, maar je hebt de vaardigheid nog niet ‘in de vingers’.
Echt leren vraagt om een transfer naar de praktijk. Dat is het moment waarop je de theorie moet vertalen naar een rommelige werkelijkheid waar stakeholders tegenstribbelen of data niet klopt. Volgens De Galan ontstaat bekwaamheid pas wanneer je vlieguren maakt buiten de veilige muren van de cursus. De weerstand die je dan voelt, is geen teken dat de training niet werkte, het is het teken dat het echte leerproces is begonnen.
Zelfvertrouwen door ervaring: Bandura en Self-Efficacy
De psycholoog Albert Bandura vult dit aan met zijn concept van ‘Self-Efficacy’, oftewel de overtuiging dat je in staat bent om een specifieke taak succesvol uit te voeren. Bandura stelde vast dat je dit zelfvertrouwen niet opbouwt door alleen naar een docent te luisteren. De sterkste bron van zelfvertrouwen is wat hij ‘mastery experiences’ noemt: de ervaring van een succesvolle uitvoering in de praktijk.
Wanneer je na een training zelfstandig een nieuwe methode toepast en ziet dat het werkt, verankert de kennis zich pas echt. Bandura wijst daarnaast op het belang van ‘social modeling’. Dit is precies waar mentorship een rol speelt. Door te zien hoe een ervaren collega omgaat met complexe situaties, groeit je eigen geloof dat jij het ook kunt. Het gaat hierbij niet om het overnemen van trucjes, maar om het observeren van de aanpak en deze vervolgens zelf te toetsen.
Waarom we de praktijk niet alleen moeten laten
Leren is een continu proces, geen eenmalig event. Als je na een training direct weer wordt opgeslokt door de waan van de dag, vervliegt een groot deel van de opgedane kennis. Dat is geen onwil, maar menselijke psychologie. De kloof tussen theorie en praktijk is simpelweg te groot om in je eentje over te springen.
Daarom is het essentieel om de praktijk in te richten als een leeromgeving. Coaching en mentorship zijn in onze optiek geen extraatjes, maar noodzakelijke vangnetten die ervoor zorgen dat de transfer naar de werkplek slaagt. Een mentor helpt je te reflecteren op de momenten dat het schuurt, precies zoals Bandura en De Galan voorschrijven.
Bewustwording van het proces
Het doel van een training is niet het certificaat aan de muur, maar de verandering in je handelen op de werkvloer. De training geeft je de kaart en het kompas, maar je moet zelf de route lopen. Door te accepteren dat het echte werk pas begint na de laatste trainingsdag, creëer je ruimte voor echte groei. Vakmanschap ontstaat daar waar de theorie de praktijk raakt.
Wil je meer weten over onze visie op duurzame groei en effectief leren? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief voor maandelijkse inzichten.